ગીત ગુર્જરી

એજ દેશે

2012-02-02T19:50:00.000-08:00

દર્દ દુનિયાએ આપ્યુંછે,દવા પણ એજ દેશે,
અને ફરી ઝખ્મો નવા નવા પણ એજ દેશે.

મારા સળગતા ઘરની જે આગ બુઝાવે છે,
ઝનુનથી મારી ચિતાને હવા પણ એજ દેશે.

ભલે થઇ બેવફા માર્યો,મને વિશ્વાસ છે કિન્તુ,
કબરે મારી આવીને, દુવા પણ એજ દેશે.

મને વખોડતા રહ્યા છે , સતત જે ખાનગી ખૂણે,
ભરી મહેફીલમા બાઅદબ વાહવા પણ એજ દેશે.

હકિકતો મા સત્યતા નો અગ્રહ જે રાખે છે,
આવીને કાયમ નવી અફવા પણ એજ દેશે.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

પ્રિતની વાતો

2012-02-01T19:07:00.000-08:00

ધુમ્મસ છાઇ હવામા ફરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો,
જાણે અજાણે લોક કરે છે, તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

ગંગા યમુના ના સંગમ તટ પર,
સ્મરણ દિપિકા થઇને સરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

અમાસની રાતે અંધ ગગનમા,
તેજ લીસોટો થઇને ખરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

ઉઘડતા પ્રભાતે પુષ્પોના મુખ પર,
ઓસબિંદુ થઇને ઠરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

રૂઢિગત જમાનાની પ્રણાલિઓ પર,
કેવા વજ્રાઘાત કરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

વાતો નિકળે જો બરબાદીની તો,
સહુથી પહેલા લોક સ્મરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મને ડંખે છે

2012-01-31T20:32:00.000-08:00

એકલતાની પીડા મને ડંખે છે,
કેલેંડરના પંખીડા મને ડંખે છે.

મને ડંખે છે દિવાલોના પડછાયા,
મને ડંખે છે તેજ તિમિરને છાયા,
રંગ બદલતા કાંચીડા મને ડંખે છે.

ધૂપસળી માણસ વિના ગુંગળાય છે,
પંખાની હવા એકલી ગોથા ખાય છે,
મૌન તણાં વિંછીડા મને ડંખે છે.

પથારીની કરચલીઓ મને ડંખે છે,
આ મોગરાની કલીઓ મને ડંખે છે,
આ પાનના બીડા મને ડંખે છે.

મને ડંખે છે રાત રાણીના શ્વાસ,
મને ડંખે છે પૂનમનો ઉજાસ,
સારસ જોડીની ક્રીડા મને ડંખે છે.

વીંછીના એ દંશ નથી કે ઊતારી શકું,
નથી જોડા ના ડંખ કે પરહરી શકું,
મારીજ ચામડી મોચીડા મને ડંખે છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ટોળે વળ્યા

2012-01-30T20:27:00.000-08:00

યાદોની જાનને સત્કારવા,
આંસુઓ આંખમાં ટોળે વળ્યા.

એક ખાલીપો આવીને દ્વારે ઊભો,
પગલાઓ બારસાંખમાં ટોળે વળ્યા.

મારા શૈશવના લચકીલા દિવસો,
જનનીની કાંખમાં ટોળે વળ્યા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ખાલી કરો

2012-01-29T20:08:00.000-08:00

બહુ ભરાઇ ગઇ છે, હવે આંખ ખાલી કરો,
સભા બરખાસ્ત થઇ છે,હવે આંખ ખાલી કરો.

એક હુકમ આવ્યો છે વાદળોના દફતરથી,
ઉપર મોસમની સહી છે,હવે આંખ ખાલી કરો.

આજે ઊઠ્યા છે દિલમાં,કાલે આંખોમાં આવશે,
તોફાન ની આગાહી થઇ છે હવે આંખ ખાલી કરો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મારૂં જ નામ હોય

2012-01-28T07:34:00.000-08:00

ક્યાંક અલ્પ વિરામ હોય,ક્યાંક પૂર્ણ વિરામ હોય,
ક્યાંક તારૂં નામ હોય, ક્યાંક મારૂ નામ હોય.

વ્યથાનો જિંદગીમા એવો મુકામ હોય,
આંખોથી છલકે સાગર ને ખાલી જામ હોય.

તું કામ ને બહાને આવે પાસે પ્રથમ વખત,
કેવી વ્યથા કે ત્યારે જ મને પણ કામ હોય.

નિષ્ણાત થઇ જવું છે હવે સંબંધોની બાબતમાં,
સમજાણ પડી બહુ મોડી કે અહી સહુના દામ હોય.

શ્રધ્ધાનો હો વિષય કે શંકાની વાત હોય,
મિત્રોના હોઠ પર બસ મારૂં જ નામ હોય.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

હતું

2012-01-23T03:32:00.000-08:00

શ્વાસ ને ગુંગળાવતું કોઇ તત્વ હતુ,
એજ ઘરની હવાનુ તોય મમત્વ હતુ.

કોઇ લીલા ઘાસ જેમ કચડી ગયું,
કારણ મારામાં ઝકળનુ સત્વ હતુ.

એક શબ્દ આયનો થઇ સામે ઊભો,
પ્રતિબિંબનુ મને ક્યાં મહત્વ હતુ !

બે ઘડી આંધકાર મા જીવાઇ ગયુ,
શું એજ મારૂં સાચુ વ્યક્તિત્વ હતું ?

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

અંદરની રેતી

2012-01-19T20:16:00.000-08:00

દિશાહિન પગલાં ને સમંદરની રેતી,
દઝાડે સતત આંખ અંદરની રેતી.

દિવાદાંડી થઇને હું ખોડાઇ ગયો છું,
હવેતો સદી ગઇ છે આ બંદરની રેતી.

મહેલો સંબંધોના અકબંધ રહ્યા નહી,
હતી એના પાયામાં હાથ પંદરની રેતી.

મારા વિચારોના મૂળ સ્ત્રોત આ બે છે,
મારી એકલતા ને આ બંદરની રેતી.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

અસીમ આવે

2012-01-18T20:51:00.000-08:00

સ્વપ્નમાં પણ નદી ખેતર સીમ આવે,
હમણાં મુજને યાદ વતન અસીમ આવે.

લીલા સિગ્નલ અને ભૂરાં રસ્તા વચ્ચે,
ક્યાંથી આવા થોર બાવળ નીમ આવે....હમણા..

આંખમાં ખૂંચે ગિલ્લિ દંડો કણું બની,
યાદ આખી ભેરૂઓની ટીમ આવે.....હમણાં..

પાંચ તારક મંદિરોના ઘંટારવમા,
ઝાલર દહેરૂં યાદ મને ભીમ આવે....હમણાં..

બિમારીમા કાયમ ઇચ્છા એવી થતી,
ફાકી લઇને દાઢીવાળા હકીમ આવે....હમણાં

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

નથી

2012-01-17T20:04:00.000-08:00

નથી,મારી પાસે સવડતા નથી,
આ સપનાઓ સોંઘા પડતા નથી.

તરસ્યોજ કાયમ તરસ્યો રહું છું,
આ ખોબાના ખલીપા ખૂટતા નથી.

હજી એને મળવાની આશા કરૂં છું,
ચહેરાઓ જેના સાંભરતા નથી.

બૂમો કોરા કાગળમાં પાડ્યા કરૂં છું,
હતાશાના પડઘાઓ પડતા નથી.

ચણી છે દિવાલો એવી શૂન્યતાની,
આજવાળા આનંદ ના ફૂટતાં નથી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ભાવજગત

2012-01-16T19:33:00.000-08:00

તારી ઊર્મિઓ ને તારૂં ભાવજગત,
ગઝલમાં મને તૂં બતાવ જગત.

મારામાં ઘૂઘવે છે લાગણીના પૂર,
અને કોરૂં કટ્ટાક છે સાવ જગત.

હું પ્રલયને સામે લેવા જાઉં છું,
તું આવી શકે તો આવ જગત.

બાજી પર બાજી હું હારી રહ્યો છું,
જીતે છે દાવ પર દાવ જગત.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2012-01-15T22:31:00.000-08:00

ખરી ગયા પર્ણ તો તૂટી પતંગોથી દેહ સજાવી લીધો,
વ્રૂક્ષો પણ શીખી ગયાછે, અહીં દેખાવ કરવાનું.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

બનાવને

2012-01-15T22:23:00.000-08:00

સખત શબ્દોમા વખોડીને પતંગ તૂટવાના બનાવને,
ફરી પાસ આજે હવાએ કર્યોછે એક રૂટીન ઠરાવને.

તારા સ્મરણની શક્યતા નહિવત હતી છતા,
ખૂબ દૂર તારા શહેરથી રાખ્યો છે મારા પડાવને.

વ્યર્થ મારી વેદનાની બધી જાહેરાતો ગઇ,
કોઇ પૂછતું પણ નથી અહીં જિગરના ઘાવને.

અણધડ હવાની સોબતે ક્યાં ક્યાં ન લઇ ગયો,
આ દરિયો જિંદગીનો મારી ફૂટેલી નાવને.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

જવાનો છું

2012-01-14T20:18:00.000-08:00

ખબર છે એટલી પાકી કે આખર ડૂબવાનો ઉં,
છતાં તારા ભરોસે નાવ દરિયે લઇ જવાનો છું.

કે,મારા સાંભરણ ના થાક થી તું ચૂર થઇ જશે,
પ્રસંગો એટલાં તારા જીવનમાં દઇ જવાનો છું.

ભલે ફાટી પડ્યું હો આભ,મારા હાથ સાબુત છે,
સિતારાથી ભરી ટાંકા હું પાછો સાંધવાનો છું.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

વધી ગઇ

2012-01-13T20:30:00.000-08:00

બહુ ઉદાર થયો તો ઉધારી વધી ગઇ,
ઘટી ગઇ ખુમારી ને લાચારી વધી ગઇ.

હવે મારૂં સાંભળ્યું ન સાંભળ્યુ કરે છે,
ઘરમાં પણ બધાની તુમાખી વધી ગઇ.

હતા સ્વપ્ન આંખોમાં એ થીઝી ગયા છે,
કિકિઓમાં તેનાથી છારી વધી ગઇ.

મહેફીલમાં અતડા ભલે એ રહ્યા હોય,
એકાંતે આનંદની યારી વધી ગઇ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ટેરવાં કહેશે

2012-01-12T19:35:00.000-08:00

એ પુનમ હતી કે હતી અમાસ મારા ટેરવાં કહેશે,
તારી જવાનીનો ઇતિહાસ મારા ટેરવાં કહેશે.

લોહીઝાણ રસ્તા ને કાતિલ ઊતારા,
કેવો હતો સ્પર્શનો પ્રવાસ મારા ટેરવાં કહેશે.

મને પાનખર ની પહેલી નઝર લાગી ત્યારે,
કોણ દૂર હતુ કોણ પાસ, મારા ટેરવાં કહેશે.

સિતારના તાર ઝણઝણાવી જોયા પરન્તુ,
સુર નિકળ્યો કેવો ઉદાસ મારા ટેરવાં કહેશે.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

કોણે કરી

2012-01-11T19:28:00.000-08:00

આ હ્રદયમાં આટલી લાગણી કોણે ભરી,
આંસુઓની આંખમાં વાવણી કોણે કરી.

જીવતર જાણે હવે એક શાપ લાગેછે મને,
જિંદગીને આટલી અળખામણી કોણે કરી.

હો ન હો તારી નઝર તણો જ એ પ્રતાપ છે,
હોઠ પાસે સ્મિતની માગણી કોણે કરી.

જ્યાં નઝર જ્યારે પડે ભીનાશ બસ ભીનાશ છે,
મોસમોને આટલી શ્રાવણી કોણે કરી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

રાજા

2012-01-06T00:24:00.000-08:00

યાદ પુરાણી ઝખ્મો તાઝા,
મન માંદા, છો શરીર સાજા.

સહુ આવી ને લૂંટી જાય છે,
અમે કહેવાઇએ દિલના રાજા.

રાત્રે ઊંઘી શકતા નથી હવે,
દિવસે જોયાછે સપના જાજા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સ્તબ્ધતા

2012-01-04T22:48:00.000-08:00

વૃક્ષ થઇ ખોડાઇ જવું એ સ્તબ્ધતા,
શૂન્યમાં ખોવાઇ જવું એ સ્તબ્ધતા.

એક ફૂટ્યાં કાચનો હિસ્સો બની-,
બારીએ જડાઇ જવું એ સ્તબ્ધતા.

દ્ર્શ્યોના આંખમાં મેળા ભરી,
સાવ અટૂલા થઇ જવું એ સ્તબ્ધતા.

ખુદને જ શોધ્યા કરવું સતત,
ને ખુદથી જ સંતાઇ જવું એ સ્તબ્ધતા.

સાવ કાચા કાનની અફવા થઇ,
બે ઘડી ચર્ચાઇ જવું એ સ્તબ્ધતા.

કોઇ મહેંકતા ફુલને જોયા પછી,
નિઃશ્વાસ થઇ વેરાઇ જવું એ સ્તબ્ધતા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

પી ગયા

2012-01-02T20:40:00.000-08:00

રણ પી ગયા રે અમે રણ પી ગયા,
દિલના બધાયે અમે વ્રણ પી ગયા.

ધસમસતી આંખોમા આવી તો એવી,
આવેશની કોઇ અમે ક્ષણ પી ગયા.

મળવા ચાહો તો હવે મળવાનો ક્યાં છે,
અમારો સદાને અમે જણ પી ગયા.

અણગમતા શ્વાસો જો અમને મળ્યાતો,
અત્તર મિલાવી એને પણ પી ગયા.

ધરી દઇને સામે ઝખ્મોની પ્યાલી,
કોઇએ કરેલા થોડા ગણ પી ગયા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ખોવાઇ જાઉં છું

2012-01-01T22:32:00.000-08:00

દર્દ ની વાત કરે કોઇ તો ખોવાઇ જાઉં છું,
આપને યાદ કરે કોઇ તો ખોવાઇ જાઉં છું.

કોણ જાણે ક્યારથી આ ખાલી ચડી હશે,
હાથમાં હાથ ધરે કોઇ તો ખોવાઇ જાઉં છું.

એકલતાની એવી હવે આદત પડી મને,
બેઘડી સાથ ફરે કોઇ તો ખોવાઇ જાઉં છું.

શૂન્યતાની આમતો અસર બીજી કંઇ નથી,
આવી ચઢે જો આશરે કોઇ તો ખોવાઇ જાઉં છું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

અર્પણ તને

2011-12-31T20:38:00.000-08:00

નવોન્મેષ પ્રભાત અર્પણ તને,
મારી તમામ રાત અર્પણ તને.

આંખોમા આજે રમતું મુક્યું છે,
એ સ્વપ્ન મારું નવજાત અર્પણ તને.

મારી પથારીમાં જે મહેકે છે,
એ ફુલો તણી બિછાત અર્પણ તને.

તારા સ્નેહની સરવાણીમાં,
ડૂબતી મારી જાત અર્પણ તને.

નવા વર્ષની નવી તમન્ના,
પ્રેમની નિતનવી ભાત અર્પણ તને.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

કોઇ યાદ આવે

2011-12-30T19:49:00.000-08:00

અમસ્તા અમસ્તા કોઇ યાદ આવે,
રડતા ને હસતા કોઇ યાદ આવે.

દિલની ખરાબી કે આંખોની આદત,
વરસતા વરસતા કોઇ યાદ આવે.

સમયની નદીના ઉજ્જડ કિનારે,
તરસતા તરસતા કોઇ યાદ આવે.

ઝખમથી ય ઊંડો આ ક્યો ઝખમ છે,
કણસતા કણસતા કોઇ યાદ આવે.

વિરહની પથારી ને યાદોની ચાદર,
પડખાઓ ઘસતા કોઇ યાદ આવે.

ગઝલના પ્રાગટ્ય ની ક્ષણ હોય ત્યારે,
અમસ્તા અમસ્તા કોઇ યાદ આવે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

માફ કર મને

2011-12-29T20:18:00.000-08:00

ઊંબરો ઓળંગતા અચકાઉં છું,માફ કર મને,
ઘર સુધી આવીને પાછો જાઉં છું,માફ કર મને.

ગુલશન નિછાવર કરી જાઉં એ તમન્ના હતી,
પણ એક ફુલ મુકીને જાઉં છું,માફ કર મને.

સાથ તારો લઇ અને સુરજ સુધી જવું હતું,
અહીં અંધકારમાં અથડાઉં છું,માફ કર મને.

એકાંતમા જે ગીતો મેં તને સંભળાવ્યા હતા,
આજે ભરી સભામાં ગાઉં છું,માફ કર મને.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

આછો પાતળો

2011-12-28T20:30:00.000-08:00

એક રંજ રહી ગયો આછો પાતળો,
આ સંબંધ રહી ગયો આછો પાતળો.

દુનીયાના તમામ ગુનાહો કરીને પણ,
હું માણસ રહી ગયો આછો પાતળો.

પત્ર તારો હાથમાં ખુલ્લો રહી ગયો,
નિઃશ્વાસ એક સરી ગયો આછો પાતળો.

ખંડેર સમા સંબંધોની દિવાલો પર,
હું રંગ કરી ગયો આછો પાતળો.

જિંદગીની ઉત્તરવહી ભરી દીધી છતાં,
એક પ્રશ્ન રહી ગયો આછો પાતળો.

સૂકી ભઠ્ઠ જિંદગીના અફાટ રણમહીં,
સ્નેહનો રેલો વહી ગયો આછો પાતળો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સિમિત

2011-12-21T19:04:00.000-08:00

આ દર્દ,આ વેદના આ અશ્રુપાત મારા સુધી સિમિત,
આ અશ્રુઓથી ભરી ભરી રાત મારા સુધી સુમિત.

ભારેલો અગ્નિ રાખનો ઢગલો બની જશે,
છે પવનનો બધો ઉત્પાત મારા સુધી સિમિત.

આખર નયનમા કેટલું પ્રાબલ્ય હોઇ શકે,
તારી નઝરનો શક્તિપાત મારા સુધી સિમિત.

તમારા સ્પર્શની આવી અસર સહુને થતી હશે ?
કે પછી છે આ હિમપ્રપાત મારા સુધી સિમિત.

હાસ્યના પુરા ચમન મેં સહુને ધરી દીધા,
આ હતાશા આ અશ્રુપાત મારા સુધી સિમિત.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ગોઠવાઇ નથી શકતો

2011-12-20T19:26:00.000-08:00

આ વ્યવસ્થા,આ સમાજમાં ગોઠવાઇ નથી શકતો,
ટોળાનો રાગ મારા અવાજમા ગોઠવાઇ નથી શકતો.

વરસતી રહે સતત મીઠી નઝર કહેવાતા મોટા લોકોની,
કોણ જાણે કેમ હું એવા અંદાઝમા ગોઠવાઇ નથી શકતો.

એક સૂર નીકળ્યો છે દિલમાંથી, પણ કેમ સંભળાવું,
એ સૂર જગત ના કોઇ સાઝમા ગોઠવાઇ નથી શકતો.

પરમ્પરાઓથી પરમ્પરા જાળવે છે આ દુનિયા,
પરમ્પરાથી હું પણ એ રિવાઝમા ગોઠવાઇ નથી શકતો.

એક સિઝદો કાફીછે "આનંદ" ખુદાની બંદગી માટે,
દિલનો અવાજ નમાઝમા ગોઠવાઇ નથી શકતો.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

આવતી નથી

2011-12-19T23:10:00.000-08:00

કોઇ ચોટ દિલને સતાવતી નથી,
તારી યાદ હવે બહુ આવતી નથી.

જોઇ તારી તસવીર કે પત્રો પુરાણા,
આંખ પણ આંસુ વહાવતી નથી.

શમા પર પતંગા હવે પડતા નથી,
રાત પણ માતમ મનાવતી નથી.

મારી દશાને હવે ભુલી ગઇ છે દુનીયા,
નઝરોના બાણ પણ ચલાવતી નથી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ખોલ મને તૂં

2011-12-19T05:38:00.000-08:00

બંધ કવર છું ખોલ મને તૂં,
તારી ખબર છું ખોલ મને તૂં.

આંસુ છલછલ નહિ છલકાવું,
મફકસર છું ખોલ મને તૂં.

કિલ્લાની અંદર કેદ છું બાકી,
પ્રેમનગર છું ખોલ મને તૂં.

સાંકળ આંખોની શીદ ખખડાવે,
તારૂંજ ઘર છું ખોલ મને તૂં.

હાર પલટાશે જીત સ્વરૂપે,
હૂકમેસર છું ખોલ મને તૂં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

मेरे कुछ हिन्दी शेर

2011-12-17T23:47:00.000-08:00

मेरा कतिल भी कितनी देर लगाता है,
ऐसे ऊठाता है पलकें जैसे छुरी सजाता है !

**************************

छूरीकी नोंकसे भी कातिल थी तेरी ऊंगलिया,
जहां जहां फिरी नश्तर चूभो गइ !

**************************

दिल उछलकर बाहर आ जायेगा,
मझाल है किसिकी तुझे याद करे !

**************************

फर्श पर जो गिरा वो लहू मेरा था,
कत्ल का अंदाझ भी तो हूबहू मेरा था !

**************************

हर झख्म हरा रहा है आज तक,
वो मुस्कुरा रहा है आज तक !

*************************

हर मोड पे तेरा कोई इतिहास खडा था,
जब भी मैं गिरा था,तू मेर पास खडा था !

***************************

मेरी हर सुबह मेरी हर शाम जैसी होती है,
दर्द की ताझगी भी तेरे नाम जैसी होती है !

जब मानवता की लाश तैरती है लहू के दरियोमें,
बात उसके पीछे सिर्फ अवाम जैसी होती है !

******************************

बहुत संभाल के रक्खा था एक ख्वाब खो गया,
दौरे तनहाइ का वो रूआब खो गया !

*******************************

अश्क के निकलने की तराह से याद आ गया,
वरना हम तो कभी का भुल चूके थे वो चहेरा !

विनोद नगदिया (आनंद)

નામ નથી લેતો

2011-12-17T19:28:00.000-08:00

જખમ આ દિલ તણો રૂઝાઇ જવાનું નામ નથી લેતો,
હાય,આપનો ચહેરો ભુલાઇ જવાનું નામ નથી લેતો.

સજળ થઇ જાયછે હજીય નયનો તમારી યાદમાં ક્યારેક,
પણ પહેલાં જેમ ચહેરો હવે ખરડાઇ જવાનું નામ નથી લેતો.

સફળતા શબ્દ ની પાછળ બહુ દોડી દોડી ને થક્યોછું,
હવે સામેથી આવેછે પણ હરખાઈ જવાનું નામ નથી લેતો.

કફન તૈયાર કરતા ખુબ રૂદન એણે કર્યું હશે,
સાવ નિતરતું કાપડ છે પણ ભીંજાઇ જવાનું નામ નથી લેતો.

કબર પાસેથી આવેછે અવાજ એક કણસવાનો,
બહુ પોતીકો લાગેછે પણ ઓળખાઇ જવાનું નામ નથી લેતો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સ્પર્શી ગઇ

2011-12-16T19:06:00.000-08:00

કોઇની ઠંડી નઝર સ્પર્શી ગઇ,
એમ દિલને પાનખર સ્પર્શી ગઇ.

દોસ્ત તારા પત્રમાંથી બસ-,
એક અમસ્તી ખબર સ્પર્શી ગઇ.

લાગણી વહેંચતા મને પણ,
લાગણીની જ કસર સ્પર્શી ગઇ.

મારી દુનીયા મદહોશ થઇ દઇ,
કોઇ એવું તરબતર સ્પર્શી ગઇ.

કાયમી નિશાન એનું રહી ગયું,
જે અંગુલી દાહ પર સ્પર્શી ગઇ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

બોલી ન શકયાં

2011-12-15T19:36:00.000-08:00

નઝરને નીચી ઢાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં,
મર્યાદા પ્રિતની પાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં.

હસ્તક્ષેપ સમયનો વરંવાર થયો-,
ઇશ્વરની ઇચ્છા ભાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં.

એક એક આંસુ શાહી બની ટપક્યા કર્યું,
જિંદગી થઇ ગઇ કાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં.

માળામાં ભાર બહુ ભરતા રહ્યા ને,
એમ તૂટી ગઇ ડાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં.

બંધ દિવાલ્રે,બંધ દરવાજે,બંધ નયનની સામે,
એક રાત આખી ગાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં.

એમણે જો આપ્યું તો ઓઢી લીધું કફન,
અશ્રુના બંધ ખાળી,કંઇ બોલી ન શક્યાં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

લઇ આવ્યો

2011-12-14T20:16:00.000-08:00

એક શબ્દ કેટલો વિનાશ લઇ આવ્યો,
સેંકડો અરમાનોની લાશ લઇ આવ્યો.

દુનીયા આખી પ્રેમમાં તરબોળ થઇ જાયે,
આંખમા હું એટલી ભીનાશ લઇ આવ્યો.

પાનખરની ડાળ જેવી જિંદગી હતી,
સ્પર્શ તારો કેટલી લીલાશ લઇ આવ્યો.

આજ બંધ બારીઓનો એક માણસ,
ગીતોમાં ક્યાંથી આકાશ લઇ આવ્યો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-12-14T06:06:00.000-08:00

છાંયોજ બસ છાંયોજ મળ્યો છે જિંદગીમાં,
અને તે પણ પરાયોજ મળ્યો છે જિંદગીમાં,
કંઇક ફૂલોને રહેંસી નાખ્યાં છે તે છતાં,
અત્તર તણો ફાયોજ મળ્યો છે જિંદગીમાં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

દ્વિધા

2011-12-14T05:53:00.000-08:00

સૂકી ભઠ્ઠ રેતશાં સંબંધ નદીઓના નામ દઉં ક્યાંથી ?
ખંડણીમાં ધરી દઉં આંસુના બંધ લાગણીના ગામ દઉં ક્યાંથી ?

હેતના હિંચકાને લાગ્યોછે કાટ
પછી કિચૂડનો કચવાટ શાને !
હિંચકો હિચોળવામાં ઠેસનોજ ખપ
પછી ચરણોમા ખચકાટ શાને !

અધ્ધર આકાશે કેમ આંખ કરું બંધ, સપના બેફામ દઉ ક્યાંથી ?

ઉમટ્યા ખાલીપાના પૂર કેમ રોકું ?
એમાં તણાય મારું ઉર કેમ રોકું ?
અનિમેષ નયનોના તાર કેમ તોડું ?
હૈયાના ઘેઘૂર અંધાર કેમ ફોડું ?

ખુદને ખબર નથી ક્યાં લઇ જાશે આ પૂર, લાશો ના ઠામ દઉં ક્યાંથિ ?

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

શરમાવે

2011-12-13T18:45:00.000-08:00

પોપચાં નો ધીમો ઊઘાડ ગુલાબને શરમાવે,
તારી નઝરનો ખુમાર શરાબને શરમાવે.

કોઇ પૂછે નાંખીને આંખોમાં આંખ સવાલ,
તો જવાબ એવો મળે કે જવાબને શરમાવે.

આમ તો ફકીરી હતા અમારા હાલ જીવનભર,
કિન્તુ હતો ઠાઠ એવો જે નવાબને શરમાવે.

નથી રહેતી એક સરખી કદિ શખ્સિયત કોઇની,
સારાનું પણ કદિ વર્તન ખરાબને શરમાવે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

બને

2011-12-12T19:59:00.000-08:00

લોહીની ટશર દરિયો બને,
સ્પર્શની અસર દરિયો બને.

કોઇની આંખો રણ સૂકાં ભઠ્ઠ,
કોઇની નઝર દરિયો બને.

યાદના મોઝા ચોમેર ઘૂઘવે,
કોઇની કસર દરિયો બને.

હોઠની અસ્ફૂટ છીપો તૂટતી,
મૌનની લહર દરિયો બને.

પ્રતીક્ષાના પર્વતો તૂટી પડે,
કોઇની સફર દરિયો બને.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

બતાવશો નહિ

2011-12-11T19:18:00.000-08:00

હરણની પ્યાસ લઇને આવ્યોછું,મૃગજળ બતાવશો નહિ,
બહુ વિશ્વાસ લઇને આવ્યોછું, કોઇ છળ બતાવશો નહિ.

કોઇના પગલાં તણું કુમકુમ અને આ મારી સ્તબ્ધતા,
સંબંધો પણ હોયછે કેવા કેવા અકળ,બતાવશો નહિ.

ભ્રમણા હ્ર્દયમાં લાગણી હોવા તણી પછી ઘર કરી જશે,
કોઇને પણ કદિ નયન તમારા સજળ બતાવશો નહિ.

કણસતી પણ હશે કોને ખબર ત્યાં શૂન્યતા કાયમ,
બહુ ઊંચુ,બહુ ઊંડુ,બહુ મોટું કોઇ સ્થળ બતાવશો નહિ.

મજબુરી પ્રગટ તોજ થશે જો ખુલાસા નહિ કરો,
કરણ કદિ પણ ઇન્કારના પુષ્કળ બતાવશો નહિ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મા

2011-12-10T19:18:00.000-08:00

આકાશમાં એકાદ
છુંટું છવાયું વાદળ જોઊં છું
ત્યારે
વાદળને કાપી કૂપીને
મા
તારો ચહેરો કોતરવાની કોષિશ કરૂંછું
કિન્તુ
કોતરાયછે માત્ર તારી આંખો
અને
તું વરસી પડે છે મારી ઉપર
અનરાધાર !

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ગઝલ

2011-12-10T18:54:00.000-08:00

ચાલ્યા જવાની જો વાત છેડી,
તો રોઇ આખી રાત મેડી.

અમે વળી ત્યાં બાવળ વાવ્યાં,
નહિતો મઝાની થાત કેડી.

શ્રાવણની હેલીને અહિંયા,
ભર વસંતે કોણ લાવ્યું તેડી.

ઝખ્મો તાઝા તાઝા કરતું,
કોણ સ્મરણના પડ ઊખેડી.

બદલાય છે કેમ રંગ મસ્તકનો,
હશે ઘડપણના પગમાં સફેદી ?

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ડહોળી નાંખ્યું છે.

2011-12-09T19:24:00.000-08:00

પુરાણી યાદ છેડીને હ્રદયને ડહોળી નાંખ્યુ છે,
સ્મરણના પડ ઉખેડીને હ્રદયને ડહોળી નાંખ્યુ છે.

હતા સંકેત કે પડઘા હવે ડૂબી જવામાં છે,
અચાનક સાજ છેડીને હ્રદયને ડહોળી નાંખ્યુ છે.

સૂના એ ઢોલીયા આંખોમાં હવે તરવર્યા કરશે,
અપાવી યાદ મેડીને હ્રદયને ડહોળી નાંખ્યુ છે.

મળ્યું કંઇ પણ નથી મૃગજળ સિવાય જગતમાંથી,
નકામી પ્યાસ છંછેડીને હ્રદયને ડહોળી નાંખ્યુ છે.

હતું કેવું સરળને સ્વચ્છ તારૂં જિગર "આનંદ",
અપેક્ષાઓ રેડી રેડીને હ્રદયને ડહોળી નાંખ્યુ છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

રહી જાયછે.

2011-12-07T20:26:00.000-08:00

કોઇ ચાલ્યું જાય અને પગલાં રહી જાયછે,
ફળિયામાં કેટલી યાદના ઢગલાં રહી જાયછે.

અહીં રણની તહેજીબ છડેચોક તોડી જાયછે,
મૃગજળ પીવેછે માનવી,મૃગલાં રહી જાયછે.

રાત સાથે લઇ જતી સહુ નિશાન પ્રેમનાં,
તોય પથારીમાં થોડા અડપલાં રહી જાયછે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ફેલાયા કરે

2011-12-01T08:17:00.000-08:00

ચહેરા પર વાદળ ફેલાયા કરે,
ચક્ષુઓમા જળ ફેલાયા કરે.

સ્મૃતિઓ ઘાસ થઇ ઊગ્યાં કરે,
લાગણીનું ઝાકળ ફેલાયા કરે.

અક્ષરો આંસુઓથી ખરડાયા કરે,
મેજ ઉપર કાગળ ફેલાયા કરે.

વર્તમાન શૂન્ય થઇ ઘૂમ્યા કરે,
વર્ષો જુની એક પળ ફેલાયા કરે.

બંધ પાંખડીમાં ભીંસાતો જાઉ છું.
સ્પર્શ તારો થઇ કમળ ફેલાયા કરે.

જિજીવિષા જિંદગીની રહ્યાં કરે,
મોતની અટકળ ફેલાયા કરે.

લાગણીની પ્યાસમાં હું તરફડું,
ને બધે મૃગજળ ફેલાયા કરે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ભીનો સંબંધ આપણો

2011-12-01T07:48:00.000-08:00

ઘાસ અને ઝાકળ જેવો ભીનો સંબંધ આપણો,
શાહી અને કાગળ જેવો ભીનો સંબંધ આપણો.

પ્રેમનો અંજામ આપણો,વ્હેમની શરૂઆત આપણી,
તથ્ય અને અટકળ જેવો ભીનો સંબંધ આપણો.

દ્રષ્ટિનો ઉજાસ આપણો,નઝરની ઝાંખપ આપણી,
આંખ અને કાજળ જેવો ભીનો સંબંધ આપણો.

દ્વિધાની ચીકાશ આપણી,સ્નેહની લીલાશ આપણી,
લીલ અને શેવાળ જેવો ભીનો સંબંધ આપણો.

ખર્યા તે આંસુ આપણા,સર્યા તે નિઃશ્વાસ આપણા,
વ્યોમ અને વાદળ જેવો ભીનો સંબંધ આપણો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

લૂંટ્યા કરે

2011-12-01T07:32:00.000-08:00

પરપોટા ઝંખના ના ફૂટ્યાં કરે,
સપનાઓ આંખમાંથી ખૂટ્યા કરે.

હૈયાની સ્લેટ પર તમારી આંખડી,
એકડાઓ દર્દના ઘૂંટ્યા કરે.

લાગણીનું મીણ રોજ પાયા કરૂં છૂં,
તોય દોર સંબંધોના તૂટ્યાં કરે.

મારી એકલતા એક લૂટારો થઇને,
આખો દિવસ મને લૂટ્યાં કરે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-12-01T07:23:00.000-08:00

અનુભવ એવો મળ્યો છે હજાર આંખો જોઇને,
ઇલાજ કરી દઉ છું ફક્ત બિમાર આંખો જોઇને,
એક વાત અંગત કહેવી હતી, કહી શક્યો નહીં,
સિવાઇ ગયા હોઠ મારા,તારી લાચાર આંખો જોઇને.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સંબંધ લાગણીના

2011-11-28T09:02:00.000-08:00

જ્યાં ત્યાં નડ્યા કરે છે,આ સંબંધ લાગણીના,
બહુ ભારે પડ્યા કરે છે,આ સંબંધ લાગણીના.

કેવું અસીમ દર્દ હશે આખરી મંઝિલ ઉપર,
રસ્તે જડ્યા કરે છે,આ સંબંધ લાગણીના.

ખાલી ચડેછે દિલને હવે,એવું લાગ્યા કરે મને,
બહુ લડખડ્યા કરે છે,આ સંબંધ લાગણીના.

આંખો મળે છે ત્યાંજ આંખ ભીની થાય છે.,
આંખે ચડ્યા કરે છે,આ સંબંધ લાગણીના

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

નિજાનંદ

2011-11-28T08:48:00.001-08:00

એક તારી યાદ દિલના તાર છેડી જાય છે,
નામ તારૂં જ્યાં પડે ત્યાં આંખડી છલકાય છે.

હરઘડી હરપળ જરા વિસરી નથી શકતો તને,
શ્વાસ કે ઉચ્છવાસમાં પણ તૂં જ ધડકી જાય છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-11-28T08:40:00.000-08:00

લથબથ લીલાશ અને ભમ્મરીયા પાણી,
એમાં ભૂલી પડી એક છોકરી અજાણી.

લીલૂડાં સાપ ઊભા સામે ફેણ તાણી,
તોય સાલી છોકરી ઉડીને આંખમાં સમાણી.

સાપના તે ડંખે મારી કાયા લીલવાણી,
જાણીતા ડંખ છે પણ વેદના અજાણી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-11-28T08:33:00.000-08:00

પથ્થરો આપણા સંબંધના બહુ દ્રઢ હતાં ખસ્યા નહી,
લાગણીની લાશ પણ કોહવાઇ ગઇ તકરારની ગુફામાં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-11-28T08:16:00.000-08:00

તું સાવ પાસેથી વહેતી હો ઝરણાની જેમ,
ને હું તરફડતો હોઉ પ્યાસા હરણાની જેમ.

સૂરજ ના કિરણ રોજ પરોઢિયે આવી ચઢે,
ને ફરી વળે છે સ્વપ્ન પર સાવરણાની જેમ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-11-24T04:50:00.000-08:00

ક્યાંક ધારદાર સંબંધ જાળવ્યા છે,
ક્યાંક લહેજતદાર સંબંધ જાળવ્યા છે,
હથેળીમાં હવે ઊપસી ગઇ છે એકલતા,
કારણ,મેં પારાવાર સંબંધ જાળવ્યા છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-11-24T04:41:00.000-08:00

તમે દાઝ્યા હો અને કોઇ આવીને મલમ લગાવી જાય,
ત્યારે ફરફોલાં માં પણ ફુલોની ફોરમ આવી જાય.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ટળવળે

2011-11-24T04:31:00.000-08:00

આંખ ભીની ટેરવાંઓ ટળવળે,
બારણે ઊભી દિશાઓ ટળવળે

આ નયનમાં શૂન્યતા સ્થાયી વસે,
તે છતાં થોડી કથાઓ ટળવળે.

પાનખરની પીળચટ્ટી આંખમાં,
કોઇ ફુલના આંસુડાઓ ટળવળે.

યાદના દરિયાય કેવાં નિકળ્યા,
રેતમાં ઘૂંટ્યા લીટાઓ ટળવળે.

ખૂલશે ક્યારે નસીબના બારણાં,
કેટકેટલી ઝંખનાઓ ટળવળે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

વિસ્તરતો હશે

2011-11-24T04:06:00.000-08:00

એક નહીં દિધેલો શાપ વિસ્તરતો હશે,
જખ્મનો આંખોમાં વ્યાપ વિસ્તરતો હશે.

એક ડૂસકું વહેતું મુક્યું છે આજ કોઇએ,
આ શહેરમાં કાલે પ્રલાપ વિસ્તરતો હશે.

ઊંઘમાં પણ ચીસ નીકળી જાય છે,
કાળજામાં પડેલો કાપ વિસ્તરતો હશે.

શૂન્યતા નો અર્થ આ એકાંતમાં,
કેટલો અમાપ વિસ્તરતો હશે

અસ્ત શરૂ થઇ ચૂક્યો હશે ત્યારે,
સુર્યનો જ્યારે તાપ વિસ્તરતો હશે.

યાદના ફાટી પડ્યા છે રાફડા,
એક ચહેરો બનીને સાપ વિસ્તરતો હશે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ભૂંસી નાંખ્યાં

2011-11-24T03:41:00.000-08:00

દોસ્તના કે દુશ્મનના એક સમાન ભૂંસી નાખ્યાં,
નકશામાં જાણીતા બધા મકાન ભૂસી નાખ્યાં.

ફેરવીને હાથ એણે આ મ્રુત શરીર પર,
રહ્યાં સહ્યાં પ્રણયના નિશાન બુંસી નાખ્યાં.

એક આંસુભીનો કાગળ,એક દર્દભરી નઝર,
જિંદગીના કેટલાં અરમાન ભૂંસી નાખ્યાં.

ટેરવાં થયા ભલે લોહીલૂહાણ પણ,
સેજમાંથી કરવટોના નિશાન ભૂંસી નાખ્યાં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-11-22T05:47:00.001-08:00

કદમ બે ચાર ચાલું છું ત્યાં ઠેસ વાગે છે,
દિલને માંડ સંભાળુ છું ત્યાં ઠેસ વાગે છે.

નદી સરોવર પણ હવે મોં ફેરવી બેઠા,
જરા ચરણ પખાળુ છું ત્યાં ઠેસ વાગે છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-11-22T05:38:00.001-08:00

રસ્તા વચ્ચે ઊભો એક જણ નડ્યાં કરે,
મારો જ પડછાયો મને પણ નડ્યાં કરે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

હાહાકાર

2011-11-22T05:34:00.000-08:00

બંધ દ્વાર, કોણ બહાર,
એક ટકોરો, હાહાકાર.

અર્થસભર ઊઠી નઝર,
જામ છલક્યાં પારાવાર.

એક દરિયો, મોઝાં ચાર,
ક્યાં કિનારો, કયાં મઝધાર.

શબ્દ ઊઠાવો, કરીદો વાર,
એથી સારી કઇ તલવાર.

ડગલાં સાથે ચાલ્યાં ચાર,
કેવી મહોબ્બત, કેવો પ્યાર.

પૂરી કહાણી, એટલો સાર,
કોની દુનીયા, કોનો સંસાર.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

પાંપણ તૂટી જશે

2011-11-22T05:25:00.000-08:00

નહિ ઢળેલાં અશ્રુઓ ના ભારથી પાંપણ તૂટી જશે,
અધૂરાં સ્વપ્નોના ઓથારથી પાંપણ તૂટી જશે.

કોઇ ખ્વાબ માં આવી જવાનો કોલ દઇ ગયું,
કાયમ હવે સવારથી પાંપણ તૂટી જશે.

સેંકડો કટાક્ષબાણોથી પણ જે ના તૂટી,
એક હોઠની તલવારથી પાંપણ તૂટી જશે,

કોઇ અમારા શબ્દને વાગોળશે નહીં,
તમારા રૂપના વિચારથી પાંપણ તૂટી જશે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-11-16T23:41:00.001-08:00

જિંદગીભર બધા ને ફુલ વહેંચતો રહ્યો,
જિંદગીભર મહેંકતાં માણસો મળ્યાં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

કોતરી ગયો છું હું

2011-11-16T23:30:00.000-08:00

માન્યું તમારી આંખ થી ઊતરી ગયો છું હું,
તો પણ તમારી આંખ માં ઊતરી ગયો છું હું.

દિલના જે ભાગ માં અસીમ દર્દ થાય છે,
એટલો જ ભાગ તારા સમ કોતરી ગયો છું હું.

રસ્તો સતત જોયા કર્યો મેં તારા જ ઘર તણો,
ચીલાઓ કંઇક આમ તો ચાતરી ગયોછું હું.

મુઠ્ઠીઓ વાળી ને અતિશય મહેનત કરી લીધી,
કંઇ એ રીતે કિસ્મતને મારી છેતરી ગયો છું હું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

તારું નામ.

2011-11-08T06:56:00.001-08:00

ખાલી આંખો, ખાલી જામ,
શું કરી લેશે તારું નામ.

હાથ મિલાવે આખું ગામ,
તોય હથેળી છે સૂમસામ.

યાદ કરીશૂ ઊમ્ર તમામ,
તરસ્યા હોઠોં, ભીના ડામ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ટેરવાં ની વાત હતી

2011-11-08T06:46:00.000-08:00

સ્પર્શ ને ઊછેરવા ની વાત હતી,
સાવ સીધી ટેરવાં ની વાત હતી.

આંખને ઝુકાવી ને જે ઢોળી તે,
આંખમાં ઊમેરવાની વાત હતી.

થોર જેવા આપણા વહેવારથી,
લાગણી ને ઘેરવા ની વાત હતી.

આંખ ના વેરાન ખેતરો મહીં,
મોતીઓને વેરવાની વાત હતી.

જીભની રેશમી કરવત હતી,
ને હૈયું વહેરવાની વાત હતી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મને ક્યાં લઇ જશે.

2011-11-08T06:13:00.000-08:00

આ ઊર્મિ નો બહાવ મને ક્યાં લઇ જશે,
મારા હ્ર્દય નો ઘાવ મને ક્યાં લઇ જશે.

ના દિશા કોઇ મળતી, ના કિનારો મળે,
મઝધાર માં થી નાવ મને ક્યાં લઇ જશે.

રણની સિમાઓ આંખથી આગળ વધી ગઇ,
મ્રુગજળ તણો લગાવ મને ક્યાં લઇ જશે.

કારણ દરેક હાર નું શું લાગણી હશે ?,
એક પાંગળો બચાવ મને ક્યાં લઇ જશે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

યાદઘર કાંપે

2011-11-08T05:45:00.001-08:00

અળખામણું એકાંત ને યાદઘર કાંપે,
એક ચહેરો ઊગે ક્લાંત ને યાદઘર કાંપે.

કિકિઓમા ખુલે એક ચિર હરણ નાટક,
પછી શ્રધ્ધા નું કલ્પાંત ને યાદઘર કાંપે.

વરસાદી ભીનાશ આવીને બેઠી પાંપણે,
ઝરે લાગણી નિતાન્ત ને યાદઘર કાંપે.

સ્વસ્થતા આંખનું વળગણ બની ગઇ,
છે આયનાઓ શાંત ને યાદઘર કાંપે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ટકોરા

2011-11-08T05:33:00.000-08:00

થઇ જાય જ્યારે નયન સાવ કોરાં,
તો મારી દઉં છું ગઝલ ના ટકોરાં.

કે, હળવે થી હડસેલી આઘાં કરું છું,
સ્મરણ આ તમારા બહુ આવે ઓરાં.

એક એક છાંટે કઇ દિલ તૂટે છે,
એ ઝુકીને જ્યારે કરે વાળ કોરાં.

ખંડેર હૈયું જો ખાલી જ રહેશે,
તો ઊર્મિ ના ઢગલા થઇ જશે ઢોરાં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સાવ નિકટનાએ

2011-11-08T05:00:00.000-08:00

બહુ સંતાપ આપ્યો છે, મને તો સાવ નિકટના એ,
તડપતો રોજ રાખ્યો છે, મને તો સાવ નિકટના એ.

અમસ્તો અટકી થોડો પડે, મારી આંખોમાં સમય,
મડદું બનાવી નખ્યો છે, મને તો સાવ નિકટનાએ.

સળગતો રહ્યો છું તેથી જ હું બુઝાયા વિના સતત,
ઘી છાંટી ને સાથ આપ્યો છે, મને તો સાવ નિકટનાએ.

મને ખુદને ખબર ક્યાં છે, કે મારો સ્વાદ કેવો છે,
ચટકાં ભરી ને ચાખ્યો છે, મને તો સાવ નિકટના એ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-11-06T07:02:00.000-08:00

ફુલો મળ્યા,ફોરમ મળી, ચમન મળ્યું,
કબર મળી, કાંધા મળ્યા, કફન મળ્યું,

એક ખટકો મોત પછી પણ રહી ગયો,
જિંદગીભર કોઇની સાથે કદિ ન મન મળ્યું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-11-06T06:36:00.000-08:00

કોઇની ખામોશ મહેરબાની યાદ આવે છે,
પંથ માં જલતી રહેલી શમા ની યાદ આવે છે.

કંટકો ચૂભે છે જ્યારે ફૂલ ને ચૂંટતા મને,
ઘર મા કાયમ ભરેલી ફૂલદાની યાદ આવે છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મુક્તક

2011-11-06T06:29:00.001-08:00

ફરિયાદ નો આ બધો ક્રમ રોજ થઇ ગયો,
નહોતા મને જે ચાહતા, હું એનોજ થઇ ગયો.

એક ઉપકાર મારા ઉપર કોઇએ એવો કર્યો,
અહેસાસ એનો જિંદગી પર બોજ થઇ ગયો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સંબંધો

2011-11-06T06:24:00.000-08:00

સિમિત સંબંધો,
જિવિત સંબંધો.

ફરો ફેરા સાત,
ત્વરિત સંબંધો.

પડખે ઊભાં,થઇ ને,
પછીંત સંબંધો.

પાનખર માં ય મળે,
હરિત સંબંધો.

મઝારે ફૂલ થઇ બેસે,
ફલિત સંબંધો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

પ્રલયને મેં

2011-11-06T06:13:00.000-08:00

જ્યાંથી વ્યથા જીવનને બહુ ઓછી મળી હતી,
ત્યાંજ કાયમ છેડ્યા કર્યો વ્યથા ના વિષય ને મેં.

સર્જક ની કલ્પના ના બહાના કરી કરી,
બહુ છુટ થી વાપર્યો મોંઘા સમય ને મેં.

હાથ ઊઠાવી જો આવજો ન કહી શક્યો,
તો આસું ઢાળી દાખવ્યો છે, વિનયને મેં

ધ્રુજતો રહ્યો છું સતત અંદર બહરથી,
ખાળ્યો છે તોય આજ સુધી મારા પ્રલય ને મેં.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સગપણ જેવું

2011-11-06T06:01:00.000-08:00

મીઠું મધુરું ગળપણ જેવું,
તારી સાથે કંઇક સગપણ જેવું.

મોતીઓના જો મૂળ શોધું તો,
બધે મળે બસ પાંપણ જેવું.

સ્મરણભીના રાફડાઓ માં,
આ કોણ ફરે છે સાપણ જેવું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

કરી ગઇ

2011-11-06T05:35:00.000-08:00

એક ઉદાસી ચહેરા ઉપર ઘર કરી ગઇ,
આહ કોઇની એવી મને અસર કરી ગઇ.

ભાગ્યરેખા હાથમાં હું સદા જોતો રહ્યો,
કોણ જાણે જિંદગી કેવી સફર કરી ગઇ.

એક પળ મારી આખોં માં એવી જડાઇ ગઇ,
કે જિંદગીભર શૂન્ય એ મારી નઝર કરી ગઇ.

મારી બરબાદીનો મને રંજ નથી કિન્તુ,
તારી વફાની દુનિયા કદર કરી ગઇ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

વહેંચાઇ ગયો

2011-11-06T04:53:00.000-08:00

મામલો નાઝુક હતો સમેટાઇ ગયો,
ક્ષમા સમો શબ્દ જ્યાં કહેવાઇ ગયો.

તિરાડ પડી તો હતી આયનામાં,
પણ હું બે ભાગ માં વહેંચાઇ ગયો.

એક પગલું પડ્યું સમય ની રેત પર,
પડછાયો મારા સ્વપ્ન નો રહેંસાઇ ગયો.

બંધ મુઠ્ઠી જ્યાં કરી તો હસ્તરેખા સળવળી,
કોણ કહે છે, સિતારો મારા ભગ્યનો બુઝાઇ ગયો ?

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ક્યાંથી કરૂ

2011-11-06T04:33:00.001-08:00

આંસુ ના ખર્યા ની સ્પષ્ટતા ક્યાંથી કરૂં,
કોઇ સાંભર્યા ની સ્પષ્ટતા ક્યાંથી કરૂં.

મારા ચરણ ની છાપ કહો તો બતાવી દઉ,
પગલું ભર્યા ની સ્પષ્ટતા ક્યાંથી કરૂં.

સેંથી પૂર્યા ની રસ્મ છ્ડેચોક કરી હતી,
હવે પડખું ફર્યા ની સ્પષ્ટતા ક્યાંથી કરૂ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સર્વ ને માણીએ

2011-10-25T20:35:00.001-07:00

આજે ફરી ને એક પુરાણા દર્દ ને માણીએ,
ચાલ સ્મ્રુતિ ને અજવાળે આ પર્વ ને માણીએ.

પત્રો-પુષ્પો,વાતો-મુલકાતો,મિલન-જુદાઇ,
યાદ કરી ક્રરી ને પ્રસંગ સર્વ ને માણીએ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મઝામાં છું

2011-09-03T23:21:00.000-07:00

છેવટે તો સત્ય શ્વાસમાં નીકળી જ જાય છે,
કોઇ પૂછે તો હું ભલે કહી દઉ મઝામાં છું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-08-18T07:58:00.000-07:00

લોહીઝાણ થઇ જાતા,
ક્યાંક દિલ ખોલવા જાતા.

મિત્રો ની નઝરો ના ઊઝરડા,
ઇસીજી માં પણ ક્યાં પકડાતા !

તરફેણ દિલની કરવા જાતા,
વહેવારો માં ઠોકર ખાતા.

લાગણીઓ ના પડછાયાઓ,
આંખ નીચે કુંડાળા થાતા.

દિલની વતો દોસ્ત જ સમજે,
દોસ્તી થી જ દિલના ઝખ્મ ભરાતા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-08-14T06:51:00.000-07:00

પ્યાસ તો સહુ ને લાગે છે, બસ સહનશક્તિ નો ફેર હોય છે,
તરસ ના બદલાતા રંગ નું કારણ વ્યક્તિ નો ફેર હોય છે,

કોઇ ની પ્યાસ મા આશિક છે, તો કોઇ ની તરસમા ઇશ્વ્રર,
પ્રેમ હો કે બંદગી, આ યુગ માં બસ ભક્તિ નો ફેર હોય છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-08-14T05:08:00.000-07:00

અમાસ ની રાત ના સૌંદર્ય ને જે માણી શકે,
એજ પૂનમ ના પ્રકાશ ની પોકળતા જાણી શકે,

સિતારા તો લુપ્ત રહી ને પણ સદાય સાથ દે છે,
પૂનમ ને એક રાત પૂરતી ભલે સહુ વખાણી શકે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

અરમાન પૂરા થઇ જશે

2011-06-25T00:00:00.000-07:00

આંખ ને ઊઠાવી જો, અરમાન પૂરા થઇ જશે,
હાથને હલાવી જો, અરમાન પૂરા થઇ જશે,

માત્ર ખ્વાબ જોવામાં તો જિંદગી ખર્ચાઇ જશે,
એક સ્વપ્ન ને અજમાવી જો, અરમાન પૂરા થઇ જશે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

2011-01-14T23:27:00.001-08:00

જિંદગી જર્જરિત વસ્ત્ર નો તાકો હતી,
ખોલતા ખોલતા ફાટી ગઇ.

જિંદગીભર

2011-01-14T23:22:00.001-08:00

હથેળી હાથને ઝાલી રહી જિંદગીભર,
જીંદગી તોય સાવ ખાલી રહી જિંદગીભર.

કલશોર મારા સ્વપ્નનો શમી ગયો બધો,
શૂન્યતા આંખમાં સાલી રહી જિંદગીભર.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

જોયા કરૂં છું

2011-01-14T23:00:00.001-08:00

જોવાની વાત છે કે જોયા કરૂં છું હું,
હાલાત પર હસું છું, રોયા કરૂં છું હું.

આદત હશે કે આસ્થા ઓછી રહી હશે,
સપનાઓ સાચવું છું, ખોયા કરૂં છું હું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

નથી

2011-01-14T22:43:00.000-08:00

ખયાલો નું સ્વરૂપ બંધાતું નથી,
નઝર સામે આમ તો અંધારૂ નથી.

ઝ્ળહળ દિવાની જ્યોતને હું શું કરૂ ?
અજવાળું આકંઠ હવે પીવાતું નથી.

શૂન્યતા આંખમાં બચકા ભરે,
મારાથી આ દર્દ સહેવાતું નથી.

ધારદાર છે જ એની આંખ પણ,
લોહીઝાણ દિલ હવે થાતું નથી.

ઝંખના એકલી દોડ્યા કરે ભલે,
મારાથી સાથે હવે દોડાતું નથી.

મરો જ ચહેરો મને વાગી જાય છે,
આયનાની સામે હવે જોવાતું નથી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

વાગેછે

2011-01-14T22:28:00.001-08:00

ચહેરો કણ કણ વાગે છે,
મને આંખમાં દર્પણ વાગે છે.

સાત ફેરા ની ધાર સજેલું,
આપણું સગપણ વાગે છે.

પડખા ફરતી એકલતામાં,
કોઇના કંકણ વાગે છે.

સ્પર્શ તમારો થયો ત્યારથી,
ટેરવા રણ ઝણ વાગે છે.

છાતી પરના વાળ ભેદીને,
શ્વાસના રજકણ વાગે છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

રોજ રોજ

2010-06-14T00:49:00.001-07:00

એકલતા નો ઓવડોઝ, રોજ રોજ,રોજ રોજ,
કેટલાં સપના કરૂ કમ્પોઝ, રોજ રોજ,રોજ રોજ,

શૂન્યતાની ધાર પણ હવે બૂઠ્ઠી થઇ ગઇ,
ખોતર્યા કર્યો છે ખાલીપો જ, રોજ રોજ,રોજ રોજ,

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

જલારામ પ્રાર્થના

2010-01-14T05:45:00.000-08:00

આજ સુધી રાખી છે તો કાલ સુધી રાખજે,
જલારામ બાપા મારી લાજ ઊભી રાખજે.

જ્યાં જ્યાં પગ મૂકું ત્યાં મારગ થઇ જાય,
બાપા તારી ચાખડી નો પરચો દેખાય,
કાંટાળી કેડીએ મારી હામ ભીડી રાખજે,
જલારામ બાપા મારી લાજ ઊભી રાખજે.

જ્યાં જ્યાં હું લથડુ ત્યાં ટેકો થઇ જાય,
બાપા તારી લાકડી નો પરચો દેખાય,
ચરણ મારા ચૂકે ત્યાં હાથ ઝાલી રાખજે,
જલારામ બાપા મારી લાજ ઊભી રાખજે.

સગાં સંબંધીમાં મોભો જળવાય,
બાપા તારી પાઘડી નો પરચો દેખાય,
અકબંધ આંટ મારી પાઘડીની રાખજે,
જલારામ બાપા મારી લાજ ઊભી રાખજે.

આંખ્યું માં કરૂણા ના અમરત ઊભરાય,
બાપા તારી આંખડી નો પરચો દેખાય,
હૈયું મારૂં કોમળ ને આંખ ભીની રાખજે,
જલારામ બાપા મારી લાજ ઊભી રાખજે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

જીવવું ભારે પડ્યું

2009-10-09T04:50:00.000-07:00

કોમળ ઋજુ ત્વચા લઈને જીવવું ભારે પડ્યું,
દિલની સદા રજા લઈને જીવવું ભારે પડ્યું.

એક પળ માટે ય અસહ્ય જે હતું વાતાવરણ,
કાયમ તેની હવા લઈને જીવવું ભારે પડ્યું.

પૂરાં કરૂં એ પહેલાં તો સહુ ફાટી જાયછે,
આ સ્વપ્ન ના ટેભા લઈને જીવવું ભારે પડ્યું.

બે ચાર કૂમળાં સ્વપ્નો ને ધરબી દેવા સબબ,
સજા માં શૂન્યતા લઈને જીવવું ભારે પડ્યું.

ખાલી હ્રદય ની શૂન્યતા સ્મિત માં ડૂબાવી દઇ,
"આનંદ" આંખ મા લઇ ને જીવવું ભારે પડ્યું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

USEFUL LINKS

2009-10-06T00:44:00.000-07:00

2008-11-18T04:24:00.000-08:00

ક્યાંક આંખોમાં ક્યાંક અક્ષરમાં,
હું એમ વંચાઉ છું ઘરઘરમાં.

વિનોદ નગદિયા-આનંદ

2008-11-18T04:15:00.000-08:00

આ ક્ષણનો વિલંબ મને ખટકે,
પાંપણનો વિલંબ મને ખટકે.

વારતાનો અંત,અશ્રુ ની હેલી ને તારી ટપાલ,
આ ત્રણનો વિલંબ મને ખટકે.

વિનોદ નગદિયા-આનંદ

હતી

2008-11-18T04:13:00.000-08:00

આંધળી શ્રધ્ધા હતી,
બંધ કઇ દિશા હતી.

આંખને રડવું હતું,
આપણી ક્યાં ના હતી.

ટેરવાં ધ્રુજી ઊઠ્યાં,
સ્પર્શ ની રજા હતી.

બારીએ બેસવાની પણ,
એક અવસ્થા હતી.

સારથિ ની વેદના,
શંખ ની ફૂંકમાં હતી.

વિનોદ નગદિયા-આનંદ

2008-11-14T19:39:00.002-08:00

આજ અરીસા એ મારૂં આઇ કાર્ડ માગ્યું,
અને હું શોધવા બેઠો છું મારા ચહેરાને.

વિનોદ નગદિયા- આનંદ

2008-11-14T19:39:00.001-08:00

અફસોસ તારી આંખને હું ભુલી શક્યો નહીં,
નહીંતર મને પણ રણ વિષે ક્યાં બહુ ખબર હતી.

વિનોદ નગદિયા- આનંદ

2008-11-14T19:33:00.001-08:00

વાંસના વન જો ડોલશે તો આગ લાગશે,
દિલના બળેલા જો બોલશે તો આગ લાગશે.

નીચી નઝરથી એ જુએ છે તોય શું શું થાય છે,
પાંપણ ઉપર જો તોલશે તો આગ લાગશે.

વિનોદ નગદિયા- આનંદ

2008-11-14T19:23:00.000-08:00

પૂર મારી આંખની નદીઓમાં આવ્યા છે સખત્,
ક્યાંક ઉપરવાસ ખૂબ વરસાદ પડ્યો હશે.

બારીનું ઉઘડવું ના હોય સાવ એમજ,
સ્વપ્નમાં જાણીતો કોઇ સાદ પાડ્યો હશે.

વિનોદ નગદિયા- આનંદ