એક ડૂસકાં નો પુરસ્કાર પામી વારતા,
મેં ગણી જેને હતી સાવ નકામી વારતા.
જે હતા શસ્ત્રો બધા ખલાસ થઇ ગયા,
છેવટે મેં ગરીબી સામે ઊગામી વારતા.
જે ખુદ જિંદગીમાં એક વારતા બની ગયા.
મેં તો ધરી એને પણ દીધી સામી વારતા.
લો ઝરૂખાઓ અમારાય સૂના થઇ ગયા,
લો અમારીય બારીએ હવે જામી વારતા.
વિનોદ નગદિયા-આનંદ
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો