રવિવાર, ઑગસ્ટ 13, 2017

વ્યથા

ઓક્સીજન ના અભાવે 
હોસ્પીટલમાં
કોઇ દર્દી મૃત્યુ પામે,
એને શું કહેવાય ?
લાચારી ?
બેદરકારી ?
કે ખૂન !

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મંગળવાર, ઑગસ્ટ 08, 2017

ઝળહળ થઈને ઉભરી

ધોમ ધખતા તાપમાં તું વાદળ થઈને ઉભરી,
સંબંધોની રખાવટ માં સાંકળ થઈને ઉભરી.

જયારે જ્યારે માર્ગ માં કોઇ મુંઝવણ નડી છે,
ત્યારે ત્યારે તું જ સાચી અટકળ થઈને ઉભરી.

કેટકેટલા અંધકારો આવ્યા હતા મારી અંદર,
કેટકેટલી વાર તું ભીતર ઝળહળ થઈને ઉભરી.

સાવ સુક્કી જીવતરની નદીમા રેલાયું સંગીત,
પાતાળેથી પ્રેમ સ્વરૂપા ખળખળ થઈને ઉભરી.

ઉબડ ખાબડ "આનંદ" સહુને સીધો લાગ્યો,
બિછાવી સ્મિત જ્યાં તું સમથળ થઈને ઉભરી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

આપને કારણ

સાદગી,સમજણ,
બે જ આભૂષણ.

જિંદગી જામી,
આપને કારણ.

આપની દુનિયા,
આપણે બે જણ.

આપના કંકણ,
ખ્વાબના ટેકણ.

ગૃહિણી મલકે,
મહેંકતુ આંગણ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

શનિવાર, ઑગસ્ટ 05, 2017

મળે

જ્યાં જુઓ ટોળાં મળે,
આગના ગોળા મળે,

માનવી મળતો નથી,
ધૂંધળા ઓળા મળે.

સ્પર્શ પામી જાવ તો ,
ટેરવા મોળા મળે.

આયનો મૂંઝાય જો ,
માણસો ભોળા મળે.

ભાગ્યને ફંફોસુંતો,
ખાલીખમ ઝોળા મળે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સામે નથી

સામેજ છે પણ એ છતાં સામે નથી,
એ આશના મારી કદી આમે નથી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

શુક્રવાર, ઑગસ્ટ 04, 2017

પતંગીયા જ્યાં આવીને બેસી જતાં'તા,
હવેતો એ હોઠ સાવ કરમાઇ ગયા છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મંગળવાર, ઑગસ્ટ 01, 2017

લગાવમાં

દાવપેચ લડાવમાં,
ઓટ આવે ભાવમા.

રણ બિછાવ્યું સેજમાં,
રેતના લગાવમાં.

ચહેરો ચાડી ખાય છે,
સ્વપ્નમા તું આવમાં .

ચકચકિત રહી જશે,
સહુને દર્દ બતાવમાં.

મૂછ પણ ખેંચાઈ ગઈ,
તાવમા ને તાવમા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

પૂર છું

જિંદગી તારાથી તો બહુ દૂર છું,
એટલે હું આટલો મશહૂર છું.

કોઇ પણ કહેતું નથી આવો હવે,
તે છતાં સાથે જવા મજબૂર છું.

સાજ જો કેવા સજીને આવ્યો છું,
કોણ કહે છે કે હજી બેનૂર છું.

ખાલીપો ઠાંસી ઠાંસી ઠૂંસી દીધો,
હાશ ! લાગે છે હવે ભરપૂર છું.

ગામ આખાની ઉદાસી ડૂબતી,
એટલા  "આનંદ" નું હું પૂર છું.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

શનિવાર, જુલાઈ 29, 2017

ઢળી

આહ ભરી,
વાહ મળી.

વાટ જડી,
રાહ ફળી.

યાદ કરે,
રોજ સળી.

ચોર પગે,
રાત છળી.

જાગ હવે,
સાંજ ઢળી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

શુક્રવાર, જુલાઈ 28, 2017

કાળજાનો ટુક્ડો શું પરાયો થાય છે,
જિંદગીનો નકશો બદલાઇ જાય છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મંગળવાર, જુલાઈ 25, 2017

મળ હવે.

સાંજ પડી, ઢળ હવે,
જા, તું તને મળ હવે.

હાથ ને ખુલ્લો ન કર,
હાથમાં છે પળ હવે.

કોણ આ પોકારતું?
સાદ તો સાંભળ હવે.

સ્નેહ ભીની ચોટ છે,
માંગ નહીં કળ હવે.

શગ ને ય સંકોરી લે,
અંત છે,ઝળહળ હવે.

તેજ સુધી જઇ શકું
એટલું દે બળ હવે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

સોમવાર, જુલાઈ 24, 2017

મજા નથી

સ્પર્શમાં  મજા નથી,
ટેરવે ત્વચા નથી.

રોજ જીવી જાઉં છુ,
પૂરતી સજા નથી?

લાગણી કાં તરફડે?
રોમ રોમ ઘા નથી.

આપણે તો આપણે,
આપણે બધા નથી.

ઝખ્મ કોણ,શું ભરે?
જાતને તમા નથી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

રવિવાર, જુલાઈ 23, 2017

લખ્યું છે.

આદતથી મજબૂર લખ્યું છે,
નામ સદા મશહૂર લખ્યું છે.

ડૂબવું હોયતો ડૂબી જાજે ,
કાગળમાં મેં પૂર લખ્યું છે.

પીઠ તમે જો ફેરવી લીધી,
મેં તરતજ મંજૂર લખ્યું છે.

આજ અરીસે અક્ષર ઉભર્યા,
લાગે છે કે  બેનૂર લખ્યું છે.

હૈયું છે હજી કોરો જ કાગળ,
આમ તો મેં ભરપૂર લખ્યું છે.


વિનોદ નગદિયા (આનંદ) 

શનિવાર, જુલાઈ 22, 2017

એની એવી આહટ આવી,
જાણે ઘરમાં વાછટ આવી.

ઉંબર જાગ્યા નીંદરમાંથી,
દ્વારે સાંકળ નટખટ આવી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

શુક્રવાર, જુલાઈ 21, 2017

આદત


દર વર્ષે વરસાદમાં હું 
મને વાવી દઉં છું,
ફરી
અંકુરની જેમ 
હળવે હળવે ફૂટવા,
કુમળા છોડની જેમ વિસ્મયથી તાકવા,
હરિયાળા ઊભા મોલની જેમ લહેરાવા 
અને 
મૂળથી જ 
વઢાઇ જવા માટે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)