એજ દેશે

દર્દ દુનિયાએ આપ્યુંછે,દવા પણ એજ દેશે,
અને ફરી ઝખ્મો નવા નવા પણ એજ દેશે.

મારા સળગતા ઘરની જે આગ બુઝાવે છે,
ઝનુનથી મારી ચિતાને હવા પણ એજ દેશે.

ભલે થઇ બેવફા માર્યો,મને વિશ્વાસ છે કિન્તુ,
કબરે મારી આવીને, દુવા પણ એજ દેશે.

મને વખોડતા રહ્યા છે , સતત જે ખાનગી ખૂણે,
ભરી મહેફીલમા બાઅદબ વાહવા પણ એજ દેશે.

હકિકતો મા સત્યતા નો અગ્રહ જે રાખે છે,
આવીને કાયમ નવી અફવા પણ એજ દેશે.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

પ્રિતની વાતો

ધુમ્મસ છાઇ હવામા ફરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો,
જાણે અજાણે લોક કરે છે, તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

ગંગા યમુના ના સંગમ તટ પર,
સ્મરણ દિપિકા થઇને સરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

અમાસની રાતે અંધ ગગનમા,
તેજ લીસોટો થઇને ખરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

ઉઘડતા પ્રભાતે પુષ્પોના મુખ પર,
ઓસબિંદુ થઇને ઠરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

રૂઢિગત જમાનાની પ્રણાલિઓ પર,
કેવા વજ્રાઘાત કરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

વાતો નિકળે જો બરબાદીની તો,
સહુથી પહેલા લોક સ્મરે છે,તારીને મારી પ્રિતની વાતો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મને ડંખે છે

એકલતાની પીડા મને ડંખે છે,
કેલેંડરના પંખીડા મને ડંખે છે.

મને ડંખે છે દિવાલોના પડછાયા,
મને ડંખે છે તેજ તિમિરને છાયા,
રંગ બદલતા કાંચીડા મને ડંખે છે.

ધૂપસળી માણસ વિના ગુંગળાય છે,
પંખાની હવા એકલી ગોથા ખાય છે,
મૌન તણાં વિંછીડા મને ડંખે છે.

પથારીની કરચલીઓ મને ડંખે છે,
આ મોગરાની કલીઓ મને ડંખે છે,
આ પાનના બીડા મને ડંખે છે.

મને ડંખે છે રાત રાણીના શ્વાસ,
મને ડંખે છે પૂનમનો ઉજાસ,
સારસ જોડીની ક્રીડા મને ડંખે છે.

વીંછીના એ દંશ નથી કે ઊતારી શકું,
નથી જોડા ના ડંખ કે પરહરી શકું,
મારીજ ચામડી મોચીડા મને ડંખે છે.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ટોળે વળ્યા

યાદોની જાનને સત્કારવા,
આંસુઓ આંખમાં ટોળે વળ્યા.

એક ખાલીપો આવીને દ્વારે ઊભો,
પગલાઓ બારસાંખમાં ટોળે વળ્યા.

મારા શૈશવના લચકીલા દિવસો,
જનનીની કાંખમાં ટોળે વળ્યા.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ખાલી કરો

બહુ ભરાઇ ગઇ છે, હવે આંખ ખાલી કરો,
સભા બરખાસ્ત થઇ છે,હવે આંખ ખાલી કરો.

એક હુકમ આવ્યો છે વાદળોના દફતરથી,
ઉપર મોસમની સહી છે,હવે આંખ ખાલી કરો.

આજે ઊઠ્યા છે દિલમાં,કાલે આંખોમાં આવશે,
તોફાન ની આગાહી થઇ છે હવે આંખ ખાલી કરો.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

મારૂં જ નામ હોય

ક્યાંક અલ્પ વિરામ હોય,ક્યાંક પૂર્ણ વિરામ હોય,
ક્યાંક તારૂં નામ હોય, ક્યાંક મારૂ નામ હોય.

વ્યથાનો જિંદગીમા એવો મુકામ હોય,
આંખોથી છલકે સાગર ને ખાલી જામ હોય.

તું કામ ને બહાને આવે પાસે પ્રથમ વખત,
કેવી વ્યથા કે ત્યારે જ મને પણ કામ હોય.

નિષ્ણાત થઇ જવું છે હવે સંબંધોની બાબતમાં,
સમજાણ પડી બહુ મોડી કે અહી સહુના દામ હોય.

શ્રધ્ધાનો હો વિષય કે શંકાની વાત હોય,
મિત્રોના હોઠ પર બસ મારૂં જ નામ હોય.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

હતું

શ્વાસ ને ગુંગળાવતું કોઇ તત્વ હતુ,
એજ ઘરની હવાનુ તોય મમત્વ હતુ.

કોઇ લીલા ઘાસ જેમ કચડી ગયું,
કારણ મારામાં ઝકળનુ સત્વ હતુ.

એક શબ્દ આયનો થઇ સામે ઊભો,
પ્રતિબિંબનુ મને ક્યાં મહત્વ હતુ !

બે ઘડી આંધકાર મા જીવાઇ ગયુ,
શું એજ મારૂં સાચુ વ્યક્તિત્વ હતું ?

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

અંદરની રેતી

દિશાહિન પગલાં ને સમંદરની રેતી,
દઝાડે સતત આંખ અંદરની રેતી.

દિવાદાંડી થઇને હું ખોડાઇ ગયો છું,
હવેતો સદી ગઇ છે આ બંદરની રેતી.

મહેલો સંબંધોના અકબંધ રહ્યા નહી,
હતી એના પાયામાં હાથ પંદરની રેતી.

મારા વિચારોના મૂળ સ્ત્રોત આ બે છે,
મારી એકલતા ને આ બંદરની રેતી.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

અસીમ આવે

સ્વપ્નમાં પણ નદી ખેતર સીમ આવે,
હમણાં મુજને યાદ વતન અસીમ આવે.

લીલા સિગ્નલ અને ભૂરાં રસ્તા વચ્ચે,
ક્યાંથી આવા થોર બાવળ નીમ આવે....હમણા..

આંખમાં ખૂંચે ગિલ્લિ દંડો કણું બની,
યાદ આખી ભેરૂઓની ટીમ આવે.....હમણાં..

પાંચ તારક મંદિરોના ઘંટારવમા,
ઝાલર દહેરૂં યાદ મને ભીમ આવે....હમણાં..

બિમારીમા કાયમ ઇચ્છા એવી થતી,
ફાકી લઇને દાઢીવાળા હકીમ આવે....હમણાં

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

નથી

નથી,મારી પાસે સવડતા નથી,
આ સપનાઓ સોંઘા પડતા નથી.

તરસ્યોજ કાયમ તરસ્યો રહું છું,
આ ખોબાના ખલીપા ખૂટતા નથી.

હજી એને મળવાની આશા કરૂં છું,
ચહેરાઓ જેના સાંભરતા નથી.

બૂમો કોરા કાગળમાં પાડ્યા કરૂં છું,
હતાશાના પડઘાઓ પડતા નથી.

ચણી છે દિવાલો એવી શૂન્યતાની,
આજવાળા આનંદ ના ફૂટતાં નથી.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ભાવજગત

તારી ઊર્મિઓ ને તારૂં ભાવજગત,
ગઝલમાં મને તૂં બતાવ જગત.

મારામાં ઘૂઘવે છે લાગણીના પૂર,
અને કોરૂં કટ્ટાક છે સાવ જગત.

હું પ્રલયને સામે લેવા જાઉં છું,
તું આવી શકે તો આવ જગત.

બાજી પર બાજી હું હારી રહ્યો છું,
જીતે છે દાવ પર દાવ જગત.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)

ખરી ગયા પર્ણ તો તૂટી પતંગોથી દેહ સજાવી લીધો,
વ્રૂક્ષો પણ શીખી ગયાછે, અહીં દેખાવ કરવાનું.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

બનાવને

સખત શબ્દોમા વખોડીને પતંગ તૂટવાના બનાવને,
ફરી પાસ આજે હવાએ કર્યોછે એક રૂટીન ઠરાવને.

તારા સ્મરણની શક્યતા નહિવત હતી છતા,
ખૂબ દૂર તારા શહેરથી રાખ્યો છે મારા પડાવને.

વ્યર્થ મારી વેદનાની બધી જાહેરાતો ગઇ,
કોઇ પૂછતું પણ નથી અહીં જિગરના ઘાવને.

અણધડ હવાની સોબતે ક્યાં ક્યાં ન લઇ ગયો,
આ દરિયો જિંદગીનો મારી ફૂટેલી નાવને.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

જવાનો છું

ખબર છે એટલી પાકી કે આખર ડૂબવાનો ઉં,
છતાં તારા ભરોસે નાવ દરિયે લઇ જવાનો છું.

કે,મારા સાંભરણ ના થાક થી તું ચૂર થઇ જશે,
પ્રસંગો એટલાં તારા જીવનમાં દઇ જવાનો છું.

ભલે ફાટી પડ્યું હો આભ,મારા હાથ સાબુત છે,
સિતારાથી ભરી ટાંકા હું પાછો સાંધવાનો છું.

વિનોદ નગદિયા(આનંદ)

વધી ગઇ

બહુ ઉદાર થયો તો ઉધારી વધી ગઇ,
ઘટી ગઇ ખુમારી ને લાચારી વધી ગઇ.

હવે મારૂં સાંભળ્યું ન સાંભળ્યુ કરે છે,
ઘરમાં પણ બધાની તુમાખી વધી ગઇ.

હતા સ્વપ્ન આંખોમાં એ થીઝી ગયા છે,
કિકિઓમાં તેનાથી છારી વધી ગઇ.

મહેફીલમાં અતડા ભલે એ રહ્યા હોય,
એકાંતે આનંદની યારી વધી ગઇ.

વિનોદ નગદિયા (આનંદ)