એકલતાની પીડા મને ડંખે છે,
કેલેંડરના પંખીડા મને ડંખે છે.
મને ડંખે છે દિવાલોના પડછાયા,
મને ડંખે છે તેજ તિમિરને છાયા,
રંગ બદલતા કાંચીડા મને ડંખે છે.
ધૂપસળી માણસ વિના ગુંગળાય છે,
પંખાની હવા એકલી ગોથા ખાય છે,
મૌન તણાં વિંછીડા મને ડંખે છે.
પથારીની કરચલીઓ મને ડંખે છે,
આ મોગરાની કલીઓ મને ડંખે છે,
આ પાનના બીડા મને ડંખે છે.
મને ડંખે છે રાત રાણીના શ્વાસ,
મને ડંખે છે પૂનમનો ઉજાસ,
સારસ જોડીની ક્રીડા મને ડંખે છે.
વીંછીના એ દંશ નથી કે ઊતારી શકું,
નથી જોડા ના ડંખ કે પરહરી શકું,
મારીજ ચામડી મોચીડા મને ડંખે છે.
વિનોદ નગદિયા (આનંદ)
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો